Dagboek

Binnen enkele momenten vertrekken we naar de luchthaven van het mooie rustige Islamabad. De opdracht die we in naam van het consortium 1212 heb ondernomen zit er weldra op. Het is moeilijk om al de gedachten en emoties, de ontmoetingen en confrontaties, te vatten in enkele regels of in één foto. Ik zie de gezichten terug voor me van kinderen die lachen en kinderen die huilen, van een moeder vol hoop en van een  moeder die teneergeslagen toekijkt hoe haar hele gezin verziekt en honger leidt. Ik zie krachtige mannen die enkel kunnen denken aan de heropbouw van hun huis en en mannen die hun emoties verbijten tot een traan zichtbaar wordt.

... Door de slechte hygiënische omstandigheden in het kamp hebben heel wat kinderen last van huidinfecties. Dit is een typisch fenomeen voor dergelijke noodsituaties. De verschrikkelijke jeuk is onuitstaanbaar en vele kinderen kunnen het niet laten om de plekjes open te krabben tot open wonden. Door een tekort aan vitaminen genezen deze wonden slecht en zullen ze ontsteken met koorts tot gevolg. Tegen beter weten in verzorgen de ouders van deze kinderen de wonden met talkpoeder. Ze denken dat op deze manier de wonde sneller opdroogt en geneest. Het gebruik van talkpoeder in open wonden is echter zeer gevaarlijk en kan leiden tot een granuloom. Dit is een ontstekingsreactie van het lichaam tegen lichaamsvreemde stoffen en leidt tot onderhuidse gezwellen.

Een kind staat in het midden van een modderig binnenplein. Ze huilt en niemand lijkt haar te troosten. Haar dorp is helemaal ondergelopen en staat nog steeds onder water. Al 15 dagen is ze met haar familie hier komen schuilen, een armzalig schoolgebouwtje zonder enige vorm van voorzieningen. Er is geen proper water beschikbaar en er zijn geen latrines. Voor de 140 mannen, vrouwen en kinderen die hier samenzitten brengt de overheid dagelijks 40 kleine builtjes rijst. Het voedsel is slecht geconserveerd en haast alle kinderen hebben klachten van diarree en huidziekten. De buffels, schapen en geiten die gered konden worden, leven gewoon tussen de mensen en er liggen overal uitwerpselen. De levensomstandigheden in het kamp kostten al aan 3 kinderen het leven.

De infrastructuur is helemaal vernield. Rondom deze spoorweg lagen verschillende dorpen die nu volledig onder water staan. Het water blijft zienderogen stijgen. Een man van het leger raad ons aan niet te lang te blijven.

Een van de vele watertanks die de spontane kampen komen voorzien van drinkbaar water.

Shikarpur, sindh. Het is 45 graden. we zijn getuige van de eerste rechtstreekse financiële ondersteuning aan een slachtoffer van de overstromingen door oxfam. Met deze 5000 rupee (50€) kan deze vrouw haar gezin van 7 personen gedurende 1 maand eten geven. 20.000 families zullen op deze manier geholpen worden.

De beelden komen hard aan, mensen liggen zonder enige vorm van beschutting langs de baan met slechts een handvol spullen die ze konden redden van het opkomende water. Het vee dat gered kon worden loopt doelloos rond op zoek naar grassen om zich te voeden, tevergeefs. In de voorbije uren is het water nog gestegen en er wordt gevreesd dat het ergste nog komen moet. We hebben morgenvroeg om 6u afgesproken met de hulpverleners van Oxfam, we weten niet goed wat ons te wachten staat.